bir g ün bloguma şu resmi asıcam ve kepenkleri indirdik anam diycem ama yok olmuyor işte..   ben ne güzel uuyucaktım, yarın yoğun ve zor bir gün bekliyor beni oysaki..dedim ki bir blograzziye bakıp mesaj kutuma bakayım..abowwww bir sürü bir sürü insan birşeyler yazmış.. ve en güzel golü de bana Abraxas atmış.. Mimlendin komşu demiş..koşa koşa gittim ne yazmış die: ) sonra tutamadım kendimi başladım yazmaya;

aslında yeniyim blog dünyasında.. çömezim bir nevii.yaklaşık 6-7 ay oldu galiba.. yazmaya başlamamın tek sebebi var; ünlü olmak tabi şaka bir yana Bende bir ayşe arman olabilirim..keşfet nan artık beniiii , yeter… tut elimden, götür beni de ibizalara falan

neyse.. bundan yaklaşık 6-7ay önce çok boktan günlerin ortasında başladım yazmaya..o zamanlar yazmak iyi geliyordu.. bakıyorum da yazılarıma müthiş bir duygu yoğunluğu..sonraları gün geçtikçe konsept değiştirip içimdeki ölmüş çocuğu ayağa kaldırmışım.mükemmel de olmuş tabi bu geçiş esnasında kendi adıma, minik de olsa var olan okuyucu kitlemi kaybettim.. onlar benim daha çok bızıklayan halimi seviyorlarmışş.. şimdi +18 dünyaya meydan okuyan konseptim hoşlarına gitmedi herhalde

neyse..ilk defa blogger engeli geldiğinde kapatmayı düşündüm..bütün emeklerim gitmişti.. ama yok dedim, wordpress.. toparlama sürecimde yıpranmış olsam da yazmak yine de güzeldi.. bazen bıraksam mı diyorum..çünkü fazlasıyla kendimi deşifre ediyorum…Face’de beni ekleyenlermi dersiniz, cep telefonundan mesajlaşanlar mı, msnden yazışanlar mı, kahvaltıya gittiklerim mi…blog dünyasında gönülden isteyen biri için çok çabuk deşifre edebiliyorum kendimi herşey bir yana çok seviyorum blog dünyasındaki “gerçek” kişilikleri… o yüzden çekip gidemem herhalde.. bir amaçsız, bir çıkarsız, “karhen” olmayan sebeplerden katlanabilen insanlar yada bireyler

bazen çekip gitmeyi düşünüyorum..kendimi mi tekrarladım acaba ben? kayıp renk gibi..ya da diğerleri gibi.. yeni birşeylere başlamak için.. son 1 aydır saçmalıyorum, toparlayamıyorum kafamda.. benim kurduğum dünya bu değil ki.. Bızbız’ ım ben… böyle olmamalı diyorum…cıkcıkcık…

sonra diyorum ki, okunma kaygım var nan benim … 30 kişilik kojjaman bir okuyucu kitlen var.. 15dk lık da olsa onlar için ünlüyüm diyorum kendi kendime; hemen götüm kalkıyor çok pis motive oluyorum…

sonra hayır diyorum..gitmeliyim.. beni burda insanlar yanlış tanıyor falan.. götü kalkık, piçin teki bu..hayattan bir beklentisi yok.. büyük ihtimal yazdıklarıma da ukala pezevenk diyenler çok oluyordur…arkamdan konuşanlara rastlamadım da değil hani; salak işte…

ııııııı diyorum..karlı kayınn ormanında diye müziğime hızla girip; blog dünyasında kariyer fırsatlarıma hızla erişme peşindeyim benim bir amacım, benim bir hayatım var..blog da bunun bir parçası; kimse farkında olmasa da…

Abraxas ben gidemem buralardan.. bak çok duygulandım bende   ama yine de şu sevdiğim dizeleri eklemeden gidemiyorum;

Bir gün günbatımına doğru
Çekip gideceğim buralardan.
Usulca çalan hüzzam makamından
Fısıldarken şarkılar,
Elimde kâğıt, kalem, bir de kibritimle
Yakarak tüm anıları gideceğim…